شمارهٔ ۲۹۹

قافیه: ویکسی۷ بیت

می‌کنم کعبه صفت طوف سر کوی کسیبرده از راه دلم را خم ابروی کسی

ای نسیم سحر امروز به خود می‌بالیمگر افتاده رهت بر خم گیسوی کسی

سامری کاین همه در سحر به خود می‌بالیدبرنخورده است به یک نرگس جادوی کسی

ای شب از تیرگی خویش مزن لاف گزافظلمت آن است که من دیده‌ام از موی کسی

ای صبا عطر فشانی ز کجا می‌آییبی‌خودم ساز گر آورده‌ای از بوی کسی

کی توانم که به دامان زنمش دست وصالمن که رو سوی کسی دارم و او سوی کسی

باخبر باش از این طایفه آخر قصابمی‌شوی کشته ز تیغ خم ابروی کسی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یک معشوق اشاره دارد که دل و جان را تسخیر کرده است. او از طواف کعبه‌ای می‌گوید که به خاطر زیبایی و خم ابروی معشوقش شکل گرفته است. نسیم سحر به خود می‌بالد زیرا در مسیر گیسوی معشوق قرار گرفته است. شاعر به زیبایی‌های طبیعی و همچنین به شب و تیرگی آن اشاره می‌کند، و از عطر و جلوه‌های خاص معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، او به حسرت و آرزوی وصال با معشوق اشاره می‌کند و متذکر می‌شود که عشق به معشوق ممکن است خطرناک باشد، چرا که او می‌تواند با یک نگاه یا خم ابرو جان او را بگیرد.