شمارهٔ ۲۶۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اگریستن۶ بیت

خوش عشرتی است با دل دانا گریستنبر کشت خویش در دل شب‌ها گریستن

بر حال خود به درگه او پیش‌بینی‌ای استامروز در مصیبت فردا گریستن

باید به پای سرو چمن با صد آرزورفتن به یاد آن قد رعنا گریستن

تو سرو جویباری و ما ابر نوبهاراز توست جلوه کردن و از ما گریستن

در مجلسی که جای کند در کف تو جامخون باید از نشاط چو مینا گریستن

قصاب تنگنای قفسر سیر گوشه‌ای استتا کی توان به دامن صحرا گریستن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره اندوه و حزن ناشی از محبت و جدایی است. شاعر به زیبایی‌های طبیعت و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در کنار زیبایی‌ها، بر حال خویش گریست. او به علاقه و آرزوهایی که به یاد محبوبش دارد، تأکید می‌کند و اشاره می‌کند که در مجلسی که شادی و نشاط وجود دارد، همواره لازم است که از دل خون گریستن. در پایان، شاعر به مقایسه خود با ابر و محبوبش با سرو می‌پردازد و به سختی‌هایی که در زندگی وجود دارد، اشاره می‌کند. در کل، شعر حالتی عاطفی و نوستالوژیک دارد و نشان‌دهنده احساسات عمیق شاعر است.