شمارهٔ ۲۶۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ادهکن۶ بیت

ساقی بیا و در قدح از لطف باده کنرحمی به حال عاشق از پا فتاده کن

باری غبار کلفتم از لوح دل بشویاین لوح را چو صفحه آیینه ساده کن

دارم من از خیال تو در سینه شعله‌ایبنمای روی و آتش ما را زیاده کن

واصل به او نگشته عبادت درست نیستدر کعبه گر نماز گذاری اعاده کن

اول ز درد توشه راهی به هم رسانآنگاه عزم رفتن و تحصیل جاده کن

معلوم ما شده است که از سر گذشته‌ایقصاب راه صلح ز دلدار اراده کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر از ساقی می‌خواهد که با باده‌ای لطیف او را تسلی دهد و حال عاشق محزون را درک کند. او از ساقی می‌خواهد که غبار غم را از دلش بشوید و دلش را مانند آیینه صاف کند. شاعر در دلش شوقی از عشق محبوب دارد و از او می‌خواهد که بیشتر خود را نشان دهد تا آتش عشقش شعله‌ورتر شود. او می‌گوید که عبادت واقعی در وصال محبوب است و باید قبل از رفتن به عشق، ابزار لازم را آماده کند. در نهایت، شاعر به صلح و سازش اشاره می‌کند و از دلدار می‌خواهد که به صلح روی آورد.