شمارهٔ ۲۴۰
در هر دو جهان عاقل و فرزانه نباشمگر آنکه گرفتار تو جانانه نباشم
دل را ز فغان میکنم از درد تو خالیفریاد از آن روز که دیوانه نباشم
بر گرد سرت گردم و جانباز بسوزماینها نکنم پیش تو پروانه نباشم
از خود نروم شام فراق تو که ترسممهرت در دل کوبد و در خانه نباشم
دارم به دل از داغ تو صد گنج نهان بیشاز سیل حوادث ز چه ویرانه نباشم
مردان همه جان در ره جانانه سپردندچون سر نسپارم ز چه مردانه نباشم
سردار شده عشق و گر امروز شبیخونبر لشگر زلفت نزنم شانه نباشم
درس دل و جان باختن از عشق گرفتمناگوش بر آواز هر افسانه نباشم
قصاب در اول به غمش دست اخوتدادم که در این مرحله بیگانه نباشم