شمارهٔ ۲۳۲
به عشق تو گر سر نبازم چه سازمبه داغ غمت گر نسازم چه سازم
دل و دین و هستی شده سد راهمگر این هر سه یکسر نبازم چه سازم
برآورده تیغی که خونم بریزدبر آن دست و خنجر ننازم چه سازم
به من بسته ره خصم بیرحم اگر جاندر این کهنه ششدر نبازم چه سازم
چو درمان قصاب درد تو باشدبه درد تو یکسر نسازم چه سازم