شمارهٔ ۲۲۸

قافیه: مگذاشتیم۶ بیت

تا بار عشق بر دل پرغم گذاشتیمچندین هزار غم به سر هم گذاشتیم

روزی که غمزه تو ز کین برکشید تیغما دست رد به سینه مرهم گذاشتیم

دادیم سر به حکم تو از بهر قتل خویشانگشت تا به دیده پرنم گذاشتیم

گردید ثبت دفتر غم سرنوشت ماتا پای در قلمرو آدم گذاشتیم

یک‌باره ز اهل شوق گرفتند خوش‌دلیبر محضر زمانه چو خاتم گذاشتیم

قصاب انتخاب نمودیم درد عشقخوش منتی به مردم عالم گذاشتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و مشکلات ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که بار سنگین عشق را بر دل خود حمل کرده و غم‌های زیادی را متحمل شده است. او از روزی یاد می‌کند که عشق محبوبش، به جای محبت، آزار دیده و او نیز از درد و رنج خود دست کشیده است. شاعر به تقدیر و سرنوشت خود اشاره می‌کند که زندگی‌اش تحت تأثیر عشق قرار گرفته و او با وجود دردها و غم‌ها، به انتخاب عشق ادامه می‌دهد. در نهایت، او از این که عشقش به نوعی به همه انسان‌ها مرتبط است، سخن می‌گوید و به معنای عمیق عشق و رنج در زندگی اشاره می‌کند.