شمارهٔ ۲۲

قافیه: رداردمرا۹ بیت

تا نگاه دل‌فریبش در نظر دارد مراز آرزوی هر دو عالم بی‌خبر دارد مرا

گاه در اوج ترقی گاه در عین زوالذره‌پرور مهر رویش در نظر دارد مرا

من نمی‌دانم چه بد کردم که بخت واژگوندور از این در چون دعای بی‌اثر دارد مرا

چشم مست ساقی از هر گردش پیمانه‌ایریزه الماس گویی در جگر دارد مرا

استخوانم توتیا گردید از پامال دهرکو نسیمی تا چو گرد از جای بردارد مرا

روز و شب چون رشته تسبیح دست انداز عشقدر سراغ یار در صد رهگذر دارد مرا

دور ز آب و رنگ آن باغ و دلم گل می‌کنداین نهال خشک دائم بارور دارد مرا

چون فروغ شمع کافتد پرتوش شب‌ها در آبعکس رخسار تو روشن تا سحر دارد مرا

کی کشم قصاب دیگر منت بال هماسایه شمشیر او تا جا به سر دارد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنجی که از عشق و دوری معشوقش تحمل می‌کند اشاره می‌کند. او از حالتی متناقض سخن می‌گوید که گاهی در اوج خوشی و گاهی در حال زوال است. شاعر نمی‌داند چه کرده که دچار بی‌مهری سرنوشت شده و احساس می‌کند که در تنهایی و دوری از معشوق در حال تباهی است. با توصیف چشم‌های معشوق و تأثیر آن بر دلش، نشان می‌دهد که عشق او مانند الماس در دلش می‌درخشد. همچنین به مهر و محبت معشوق اشاره می‌کند که حتی در سختی‌ها نیز دلش را سرشار از احساسات می‌کند. در نهایت، شاعر به شدت درد و عذاب ناشی از جدایی اشاره دارد و از سایه‌های زننده عشق سخن می‌گوید.