شمارهٔ ۲۰۵

قافیه: ع۸ بیت

ای قدّ تو چون معنی برجسته مصرعابروی تو دیوان قضا را شده مطلع

بخشیده صدف را کف نیسان تو هرگزگردانده چمن را نم فیض تو مخلّع

از بهر تو شد دفتر ایام مرتبدر شأن تو هرجای کتابی است مسجّع

چون مهر بود خشت حریم تو نمودارچون عرش بود شمسه ایوان تو ارفع

پیچید سر ار رشته ایام ز امرتاز تیغ هلاکش کند افلاک مقطّع

از روی ادب تا نکشد پا به حریمتخورشید نشیند سر کوی تو مربّع

از بهر یدک تا کشد از پیش تو دورانافکند فلک غاشیه بر زین مرصّع

هرجا که رود منقبتی از شه مردانقصاب در آنجا تو ز جان باش مسمّع

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و عظمت محبوب می‌پردازد. شاعر قد محبوب را به برجستگی خاصی تشبیه می‌کند و ابروهایش را نمایانگر دیوان قضا می‌داند. او به خاطر محبوب، ارزش و زیبایی‌هایی از جمله غنای طبیعت و نظم زمان را ذکر می‌کند. محبوب به مانند خورشید درخشان و عرش بلند توصیف شده و حتی زمان و فلک نیز به خاطر او به هم می‌پیچند. شاعر از ادب و احترام به محبوب صحبت می‌کند و بر این باور است که هر جا محبوب حضور دارد، فضایل و ویژگی‌های آنجا بارز می‌شود. این شعر عواطف و نگاه عمیق شاعر به زیبایی و عظمت محبوبش را به تصویر می‌کشد.