شمارهٔ ۱۹۶

قافیه: ادمغلطکردمغلط۷ بیت

دل به دهر حیله‌گر دادم غلط کردم غلطرفت ذوق هستی از یادم غلط کردم غلط

خرمن عمری که جمع آورده بودم سال‌هاداد دهر سفله بربادم غلط کردم غلط

ز آرزوی کوی شیرین کوه عصیان روزگاربست بر گردن چو فرهادم غلط کردم غلط

یادگار از من به غیر از معصیت چیزی نماندنفس کافر بود استادم غلط کردم غلط

در چمن عمری ندانستم که اصل جلوه چیستمن همان در فکر شمشادم غلط کردم غلط

کاری از من برنیامد تا به کار آید مرابود چون در دل غمت شادم غلط کردم غلط

با هزاران ماجرا دارد همان طول املزین جهان قصاب دل‌شادم غلط کردم غلط

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌های تلخ و ناامیدکننده‌اش در زندگی صحبت می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که اعتماد به دنیا و خوشبینی‌اش به آن، اشتباه بوده است و از اینکه عمرش را صرف آرزوها و امیدهای بی‌اساس کرده، پشیمان است. او به یاد می‌آورد که هیچ چیزی جز معصیت و خطا از او باقی نمانده و زندگی‌اش را بی‌هدف و بی‌ثمر می‌داند. در نهایت، او با حسرت به این فکر می‌کند که در طول زمان نتوانسته ارزش واقعی زندگی را درک کند و از اشتباهاتش درس نگرفته است.