شمارهٔ ۱۹۲

قافیه: امفیض۷ بیت

ای پای تا به سر همه عضوت تمام، فیضلعل لب و زبان و دهان و کلام، فیض

چشم تو ساقی‌ای است که در بزم عاشقانریزد به جام باده گلگون به جام، فیض

آن نخل سرکشی تو که در گلستان دهرمی‌ریزد از قد تو به وقت خرام، فیض

آن دستهٔ گلی که در این باغ هر نفساز عارض تو می‌رسدم بر مشام، فیض

چشمت تمام فتنه و ابرو تمام نازمژگان تمام عشوه و لب‌ها تمام، فیض

بی روی دوست در چمن خلد زاهدابر تو حلال عشرت و بر ما حرام، فیض

قصاب وصف زلف و بناگوش چون کندبسیار دیده است از این صبح و شام، فیض

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و از تمام اجزای وجود او به عنوان منبع فیض و خوشبختی یاد می‌کند. لب و زبانش، چشم و ابرویش، و حرکاتش همه نشانه‌هایی از زیبایی و دلربایی او هستند. شاعر به مجلسی اشاره می‌کند که در آن باده‌ای گلگون ریخته می‌شود و از هر نخی بهشتی، عطر وجود معشوق به مشام می‌رسد. او به شدت تحت تأثیر زیبایی‌های معشوق قرار دارد و از زندگی بدون او را حرام می‌داند. در نهایت، شاعر به توصیف زلف و روی معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق واقعی بی‌نهایت است و هر لحظه از وجود او خوشی می‌آورد.