شمارهٔ ۱۳۰

قافیه: ارامیبرد۵ بیت

از دل اول، باده مهر کارها را می‌بردبعد از آن از چهره گلگون صفا را می‌برد

می‌کند گستاخ با هم عاشق و معشوق راپای می چون در میان آمد حیا را می‌برد

در میان پاکبازان باده چون پیدا شودلذت دشنام و تأثیر دعا را می‌برد

عالم آب آنچه معموره است می‌سازد خرابسیل چون طغیان نماید خانه‌ها را می‌برد

گر تو ما را دوست داری بگذر از جام شرابکین خطا قصاب ننگ و نام ما را می‌برد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تأثیرات باده (شراب) بر احساسات و رفتار آدمی صحبت می‌کند. ابتدا اشاره می‌شود که باده عشق و محبت را از دل‌ها می‌برد و سپس صفا و زیبایی را از چهره‌ها می‌گیرد. باده باعث می‌شود عاشق و معشوق نسبت به هم بی‌پروا شوند و حیا را کنار بگذارند. همچنین در میان پاکبازان، وجود باده لذت دشنام و اثر دعا را از بین می‌برد. شاعر به قدرت و تخریبی که آب و طغیان سیل بر ابنیه و زندگی می‌گذارد نیز اشاره می‌کند. در نهایت، به معشوق توصیه می‌کند که اگر ما را دوست دارد، باید از نوشیدن شراب بگذرد، زیرا این خطا باعث ننگ و نام بدی برای او خواهد شد.