شمارهٔ ۱۲۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اتمدادند۶ بیت

از ازل در رحم آنگه که حیاتم دادندیک‌نفس چاشنی عمر ثباتم دادند

بزم آفاق نمودند به من چون شطرنجآن زمان جای در این عرصه ماتم دادند

صبر و آرام و دل و هوش ز من بگرفتندوانگه از خط بناگوش براتم دادند

دوری و ظلمت هجران بنمودند اولبعد از آن ره به سوی آب حیاتم دادند

لقمه‌ام را همه با خون جگر اندودندظاهراً توشه هستی به زکاتم دادند

همچو قصاب ز حافظ طلبیدم یاریتا که همدوشی آن شاخ نباتم دادند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، حرف‌های شاعر درباره زندگی و تجربیاتش است. او از لحظه‌ای که به دنیا آمده یاد می‌کند و اشاره می‌کند که زندگی‌اش مانند یک بازی شطرنج است که به او حیات و ثبات داده‌اند. شاعر تجربه‌های تلخی از صبر و دوری را بیان می‌کند و به یاد می‌آورد که چگونه در آغاز زندگی‌اش رنج و درد به او تحمیل شده است. اما پس از آن به او راهی به سوی آب حیات و خوشبختی داده‌اند. او از چالش‌های زندگی و راه‌های سختی که پشت سر گذاشته، صحبت می‌کند و به دنبال کمک و همدلی از دیگران است تا بتواند همگام با زیبایی‌ها و نعمت‌های زندگی پیش برود.