شمارهٔ ۱۲

قافیه: ایشرا۸ بیت

توان دیدن ز روی پیرهن چون گل صفایش رانسیمی وا کند چون غنچه گر بندد قبایش را

به‌جز آیینه کز عکس جمال اوست مستغنیکسی دیگر در این صورت ندارد رونمایش را

ز خون نیم‌رنگ دیده گلگون می‌توان کردنکف پایی که می‌بستم به خون دل حنایش را

قدم هر گه نهد بر چشمم آن نازک بدن ترسمکه ناگه خار مژگانم نماید رنجه پایش را

دل از کف داده گردیدم بسی در عالم بینشچو نور مردمک تا یافتم در دیده جایش را

دو عالم را نمی‌بازد به یک ایمای ابروییبرابر چون کنم با حاتم طایی گدایش را

ز بس خوش‌تر بود هر عضوش از عضو دگر خواهمکه پا تا سر بلاگردان شوم سر تا به پایش را

مکن منع دل خود از فغان قصاب در راهشجرس کی می‌تواند داشتن پنهان صدایش را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و به احساس عاشق نسبت به او می‌پردازد. شاعر از قدرت و زیبایی چهره معشوق می‌گوید که هیچ چیز دیگر نمی‌تواند جایگزین آن شود و حتی آینه هم نمی‌تواند به خوبی زیبایی او را نشان دهد. او می‌گوید که هر بار که معشوق به او نزدیک می‌شود، دلش به تنگی می‌آید و احساساتی شدید را تجربه می‌کند. زیبایی و ظرافت معشوق آن‌قدر شگفت‌انگیز است که شاعر نمی‌تواند از آن صرف نظر کند و بر این باور است که ارزش هر قدم معشوق از بهترین چیزها بیشتر است. شاعر در نهایت احساس نمی‌تواند خود را از فریاد و درد دل دور کند و نمی‌تواند زیبایی‌های معشوق را پنهان کند.