شمارهٔ ۶۶۳
هله! ای ماه وفاپیشه، که محبوب جهانیهمه روحی، همه راحت، همه امنی و امانی
بتو مدهوشم و حیران، به چه وصفت کنم، ای جان؟مگر این وصف که گویم که: شه زنده دلانی
هوس لجه دریاست مرا، تا که برآرمدر دریای شب افروز، ازین بحر معانی
همه عالم بتو گلشن، همه گیتی بتو روشنگل آدم ز تو گلشن، تو مگر شمع جهانی؟
کرمش را نشناسی، که محیطست بعالمقدمش را نشناسی، که اسیر حدثانی
حال دل با تو چه گویم؟ که تو دانای ضمیریتو بصیر همه بینی، تو خبیر همه دانی
قاسمی، سوی خرابات مغان آ، که ببینیهمه جاشان محبت، همه جا عشق و جوانی