شمارهٔ ۶۵۵
تو مرهم دل ریشی و راحت جانیدوای درد دل بیدلان نکو دانی
کمال حسن ترا گر بصد زبان گویمبحسن و لطف و ملاحت هزار چندانی
در آن زمان که براندازی از جمال نقابنصیب جان و خرد حیرتست و حیرانی
بگوش جمله جهان ذکر خویشتن شنویبصد هزار زبان مدح خویشتن خوانی
تبسم تو دلم را بسوخت و گریان ساختترا طراوت بادا! که نار خندانی
توان شنید، اگر عاشقی، بگوش روانمیان مجلس رندان خروش سبحانی
هزار جان و دل قاسمی فدای تو باد!که شمع مجلس انسی و نور اعیانی