شمارهٔ ۵۲

قافیه: ات۷ بیت

ای مظهر جمال تو مرآت کایناتوی جنبش صفات تو از مقتضای ذات

هرجا که هست لمعه روی تو لامعستگر کنج صومعه است و گر دیر سومنات

چون ظاهر از مظاهر ذرات عالمیظاهر شد از ظهور تو اسم تنزلات

اشباح انس صورت ارواح قدس شدارواح قدس صورت اعیان ممکنات

هر صورتی تعین خاصست و در وجودمحوست نقش غیر و نشان تعینات

مشکل ز حد گذشت در آن عقدهای زلفای پرتو جمال تو حلال مشکلات

قاسم شد از شراب ازل مست «لم یزل »«هل من مزید» می زند از بهر باقیات