شمارهٔ ۴۸۸
بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییممدام مست می چشم پر خمار توییم
اگرچه باده پرستیم، مست آن جامیماگرچه اشتر مستیم در قطار توییم
اگر مسافر شوقیم با تو هم سفریموگر مجاور عشقیم در دیار توییم
هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردیمچه جای عذر؟ که صد بار شرمسار توییم
هزار سجده اگر آوریم میدانیمکه بی شفاعت عرفان گناهکار توییم
جهان چرا همه با ما بدشمنی برخاست؟گناه ما بجزین نی که دوستدار توییم
حبیب گفت بقاسم که: در سرای وجودبهر غمی که فرستیم غمگسار توییم