شمارهٔ ۴۲۲

قافیه: م۷ بیت

بهیچ یار و دیاری اگر چه دل ننهادمولیک عاقبة الامر دل بمهر تو دادم

دری ز وصل گشادی، بروی من نظری کنبیمن دولت وصل ببین که در چه گشادم؟

بیار جام مصفا، مگو حکایت فردانفس قبول کن از ما، دم این دمست، دم این دم

ز جور روی مگردان، که در طریقه رندانحدیث عشق و سلامت نبوده است مسلم

رموز عشق بیان کن بپیش ما، که نگویندمجردان طریقت حدیث عالم و آدم

طریق عشق و مودت ره فناست، فنا شوسخن تمام شد این جا، «اذا اصبت فالزم »

ز جذب خاطر قاسم رقیب بهره نداردطریق صید نداند سگی که نیست معلم