شمارهٔ ۳۲۴
این عشق و مودت اثر لطف خدا بودوین جمله عنایت نه باندازه ما بود
جوری، که ز تو بر دل غمدیده ما رفتبر شکل بلا بود ولی عین عطا بود
از روز ازل عاشق و شوریده و مستیماین نیز هم از سابقه لط ف شما بود
در حال «اناالحق » زد و شد بر سر آن دارمنصور که سر حلقه مستان خدا بود
هر یک دو سه گامی بدویدند و برفتندگر مست خدا بود و گر مرد هوا بود
هر قصه، که بینید درین راه خطرناکزنهار مپرسید که: چونست و چرا بود؟
دایم دل قاسم بکرمهای تو شاد استشان تو همیشه کرم و صدق و صفا بود