شمارهٔ ۳۲۲
کسی که شیوه حکمت گرفت گوی ربودبه حکمتست حکایت،نه کار سعی و جهود
برسم مردم عاقل زبان نگه می دارکه غافلان حسودند و منکران جحود
ز پیر دهقان بشنو،که نیک می گوید:کسی که تخم نکو کاشت تخم بد ندرود
جهانیان به جهان آب خضر می جویندو لیک قسمت آن کس شود که روزی بود
مرا که بودن و نابود هر دو یکسانستچه حاصلست ز افسانهای کور و کبود؟
ز چه روی لطف دلم را بخود پناهی دهبجاه و حرمت رندان عاقبت محمود
هزار جان و دل قاسمی فدای تو بادکه آفتاب یقینی و شاهد و مشهود