شمارهٔ ۲۵۳
در قیامت همه کس طالب و جویا باشددل ما طالب این قدر معلا باشد
عشق،کان جان و دل و دین ز تو باز استاندعشق نبود،مگر آن طامه کبرا باشد
در جهان گشتم و آفاق سراسر دیدمذات انسانست،که هم اسم و مسما باشد
هر کرا جان و دلی هست به جانان نزدیکراحت جان و دلش باده حمرا باشد
من،که با خاک سر کوی تو شوقی دارمسر کوی تو مرا جنت ماوا باشد
دل و دین برد ز من، جان طلبد،چون سازم؟هر کجا عشق بود جمله ازینها باشد
چند گویی تو ازین عقلک بی عقل مدام؟مثل عشق و خرد پشه و عنقا باشد
من ندانم که چه حالیست که پیوسته به جاندلم آشفته آن قامت و بالا باشد؟
در صبوحی،که سر از خاک برآرند همهقاسمی بنده آن خسرو جانها باشد