شمارهٔ ۲۳۳

قافیه: داد۷ بیت

ساقی مرا ز باده ناب مغانه داددردی درد داد ولی در میانه داد

زاهد صباح کژمژ و خرم همی رودساقی مگر که رطل گران شبانه داد؟

در کوی عشق یار،که آن جای جای نیستمرغ دل مرا بکرم آشیانه داد

جان را خبر نبود ز نام و نشان عشقاین عشق دل فروز تو جان را نشانه داد

بس خوشدلند اهل زمین و زمان مدامزان باده ای که عشق تو اندر زمانه داد

بی کار و کارخانه بد این دل میان دهرسلطان عشق از کرم این کارخانه داد

قاسم ز درد دوست از آن مست و شاد شدکین موهبت به زمره کروبیان نداد