شمارهٔ ۱۴۸
سر بلندی بین، که دایم در سرم سودای اوستقیمت هرکس بقدر همت والای اوست
بنده آن چشم مخمورم، که از مستی و نازدر میان شهر در هر گوشه ای غوغای اوست
«لن ترانی » می رسد از غیب موسی را خطاباین همه فریاد مشتاقان ز استغنای اوست
ای دل، اندر راه عشق او درآ و غم مخورمایه شادی عالم خوردن غمهای اوست
عقل اگر در بزم مستان لاف هشیاری زندبا وجود چشم می گونش کرا پروای اوست؟
گر بجای مرهمی زخمی رسد، زآن هم مترسدر فنا تسلیم شو، کان هم ز مرهمهای اوست
از تو تنها ماند قاسم، از تو تنها کس مبادلاجرم غمهای عالم بر تن تنهای اوست