شمارهٔ ۱۴۱
ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
ز جوی تن ببحر جان رسانممرا این دولت از جود تو مرجوست
یکی را لذت از وجد و سماعستیکی را راحت اندر رقص پهلوست
کسی اسرار عرفان را نداندو گرداند هم از یاران با بوست
مشو نومید، اگر داری خطاییکه سلطان کریمانست و خوش خوست
بیک جلوه مشو قانع ز جانانکه هر ساعت ظهوری دیگر از نوست
چه ترسانی ز توفان قاسمی را؟که دریای جهانش تا بزانوست