شمارهٔ ۳۹ - خواجه حافظ فرماید
واعظان کین جلوه بر محراب و منبر میکنندچون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند
در تتبع او
نازکان کین موزهٔ برجسته بر پا میکنندچکمه را بهر تنعم زیر و بالا میکنند
یارب این نوخلعتان با میلک و میخک رسانکین تکبر از قبای صوف و دیبا میکنند
مشکلی دارم بپرس از جامهپوشان زماننیم گز این یقهها را از چه بهنا میکنند
از دوال احتساب شرب گویی غافلندکین همه قلب و دغل در لای کمخا میکنند
هست باریکی و نرمی موجب مدح قماشتا جرانش وصف پهنا و درازا میکنند
آن کله با کوی صوف موج زن در اتصالحلقه گویی به گوش موج دریا میکنند
این همه بر جامه والا غداد مشک و زرشاهدان خوش از برای عرض کالا میکنند
زیر هر تویی ز کمسان باف تویی دیگر استزآن که تعلیم خیال آن ز والا میکنند
خازنان خلد قاری در معانی این دُرَربهر جیب حلهها گویی مهیا میکنند