شمارهٔ ۴۴ ۳ بیت صفای حسن بتان می تراود از دل مابآب آینه گویی سرشته شد گل ما چنان بباد سر زلف او گرفتاریمکه غیر خانهٔ زنجیر نیست منزل ما شدیم خاک ز بس در خیال عارض اوسزد اگر گل خورشید روید از گل ما