شمارهٔ ۱۴
به مردم میکند نرگس ز هر جانب اشارتهاکه فصل گل به چشم کم نباید دید گلشن را
سواد کعبه کی منظور ارباب نظر باشدبه سنگ سرمه حاجت نیست هرگز چشم روشن را
چو استعداد نبود کار از اعجاز نگشایدمسیحا کی تواند کرد روشن چشم سوزن را
بود از سینه بیرونکردنی آن دل که سنگین استدلیل راه خود گردان درین وادی فلاخن را