شمارهٔ ۷۸
به وادیی که در آن خضر را عصا خفته ستبه سینه می سپرم ره اگر چه پا خفته ست
بدین نیاز که با تست ناز می رسدمگدا به سایه دیوار پادشا خفته ست
به صبح حشر چنین خسته رو سیه خیزدکه در شکایت درد و غم دوا خفته ست
خروش حلقه رندان ز نازنین پسری ستکه سر به زانوی زاهد به بوریا خفته ست
هوا مخالف و شب تار و بحر طوفان خیزگسسته لنگر کشتی و ناخدا خفته ست
غمت به شهر شبیخون زنان به بنگه خلقعسس به خانه و شه در حرمسرا خفته ست
دلم به سبحه و سجاده و ردا لرزدکه دزد مرحله بیدار و پارسا خفته ست
درازی شب و بیداری من این همه نیستز بخت من خبر آرید تا کجا خفته ست؟
ببین ز دور و مجو قرب شه که منظر رادریچه باز و به دروازه اژدها خفته ست
به راه خفتن من هر که بنگرد داندکه میر قافله در کاروانسرا خفته ست
دگر ز ایمنی راه و قرب کعبه چه حظمرا که ناقه ز رفتار ماند و پا خفته ست
بخواب چون خودم آسوده دل مدان غالبکه خسته غرقه به خون خفته است تا خفته ست