شمارهٔ ۳۱۴
گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟من که نیم گر نبودی چه غمستی؟
زنگ زدودن نبرد ز آینه کلفتگر همه صورت زدودمی چه غمستی؟
گر غم دل بودمی که تا دم مردنهم به خود از خود فزودمی چه غمستی؟
بخت خود ار بودمی که تا به قیامتبی خبر از خود غنودمی چه غمستی؟
نی به سخن مزد نی ستایش اگر منکشت کدیور درودمی چه غمستی؟
نیست مشامی شمیم جوی، اگر منغالیه چندین نسودمی چه غمستی؟
چون در دعوی توان به لغو گشودنمن به هنر گر گشودمی چه غمستی؟
چون دل یاران توان به هزل ربودنمن به سخن گر ربودمی چه غمستی؟
گر به مثل لال گشتمی که سخنهاگفتمی و خود شنودمی چه غمستی؟
گر به سخن مست گشتمی که به مستیگفته خود را ستدومی چه غمستی؟
حیف ز عیسی که دور رفت وگر نهمعجزه دم نمودمی چه غمستی؟
آه ز داوود کان نماند وگر نهناله به لحن آزمودمی چه غمستی؟
قافیه غالب چو نیست پرس ز عرفی«گر من فرهنگ بودمی چه غمستی؟»