شمارهٔ ۲۲۸
هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغدر تشنگی به چشمه حیوان خورم دریغ
آن ساده روستایی شهر محبتمکز پیچ و خم به زلف پریشان خورم دریغ
در رشکم از صلا و ملالم ز دورباشبر خوان وصل و نعمت الوان خورم دریغ
خواهم ز بهر لذت آزار زندگیبر دل بلا فشانم و بر جان خورم دریغ
رفتار گرم و تیشه تیزم سپرده انداز خویشتن به کوه و بیابان خورم دریغ
از خود برون نرفته و در هم فتاده تنگدر راه حق به گبر و مسلمان خورم دریغ
زین دود و زین شراره که در سینه من ستسازم سپهر گر نه به سامان خورم دریغ
دل زان تست هدیه تن کن کنار و بوسچند از تو بر نوازش پنهان خورم دریغ
کاری ندید آن که توان در من آفریددر شوره زار خویش به باران خورم دریغ
غالب شنیده ام ز نظیری که گفته است«نالم ز چرخ گر نه به افغان خورم دریغ »