شمارهٔ ۱۵۴

قافیه: ادامد۱۰ بیت

دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمدرنگ پیمانه زدم شیشه به فریاد آمد

دل در افروختنش منت دامن نکشیدشادم از آه که هم آتش و هم باد آمد

تا ندانی جگر سنگ گشودن هدرستتیشه داند که چه ها بر سر فرهاد آمد

داغم از گرمی شوق تو که صد ره به دلمهمچنان بر اثر شکوه بیداد آمد

خیز و در ماتم ما سرمه فرو شوی ز چشموقت مشاطگی حسن خداداد آمد

رفته بودی دگر از جا به سخن سازی غیرمنت از بخت که خاموشی ما یاد آمد

خشک و تر سوزی این شعله تماشا دادعشق یکرنگ کن بنده و آزاد آمد

دید پر ریخته و از قفسم کرد آزادرحم در طینت ظالم ستم ایجاد آمد

بر در یار چه غوغاست عزیزان برویدخونبها مزد سبکدستی جلاد آمد

داده خونین نفسی درس خیالم غالبرنگ بر روی من از سیلی استاد آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را نسبت به عشق و درد جدایی بیان می‌کند. او از گریه و فغان سخن می‌گوید و به تصویر کشیدن احساساتش می‌پردازد. دلش از شوق و ناراحتی آکنده است و به یاد محبوبش غمگین می‌شود. او به تضادهای عشق و رنج اشاره می‌کند و از درد جدایی و آتش عشق سخن می‌گوید. همچنین به سختی‌های عشق و زحمت‌هایی که برای دستیابی به معشوق باید تحمل کرد، اشاره دارد. در انتها، شاعر از وضعیت مالی و اجتماعی خود و بی‌عدالتی‌هایی که بر او رفته، گلایه می‌کند و تمایل به آزادی از قفس عشق را نشان می‌دهد.