شمارهٔ ۴۱

قافیه: ان۸ بیت

تعرضی بفلک دوش کردم و گفتمکه ای نیافته کس از تعرض تو امان

کدام شیوه گزینم چه کار گیرم پیشکه عاقبت نرسانی مرا زیانی ازان

فلک ز روی غضب تند گشت و داد جوابکه بی گناه تعرض بحال من مرسان

من آن نیم که ز من بی جهت کسی رنجدتعرضی که مرا هست بی وسیله مدان

گر از میانه چو خط دایره کنار گرفتکه از کنار بنقطه کشیدمش بمیان

گر از تعرض بیداد من حذر داریتوکلی کن و بردار دل ز کار جهان

مشو مقید منصب مبین ملالت عزلمخواه فایده در عمل مکش نقصان

ترا نظایر و اقران گروه پاکانندنگاه دار حدود نظایر و اقران

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به فلک (زمان یا سرنوشت) اعتراض می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از شرّ تو در امان نیست. او از فلک می‌خواهد بگوید چه تدبیری باید بیندیشد که به او آسیبی نرسد. فلک در پاسخ می‌گوید که او بی‌گناه است و نباید متعرض او شود. شاعر تأکید می‌کند که او کسی نیست که بی‌دلیل رنج دیگری را برتابد و از فلک می‌خواهد که به بی‌دلیل اذیتش نکند. اگر فلک بخواهد او را رنجانی کند، بهتر است بر دنیا دل نبندد و از عواقب آن پرهیز کند. او همچنین ذکر می‌کند که نباید به مقام و منصب وابسته باشد و از درد دل درباره‌اش نگران شود. شاعر در پایان به پاکان اشاره می‌کند و می‌گوید که باید به حقوق یکدیگر احترام گذاشت.