شمارهٔ ۷۷

قافیه: وناست۷ بیت

هر زمان حال من از عشق تو دیگرگون استبتو چون شرح کنم حال چه گویم چون است

غم دل سوخت مرا پیش که آرم به زبانقصه درد درونم که ز حد بیرون است

شده از ناوک آهم دل گردون مجروحرنگ خون است شفق نیست که بر گردون است

لب شیرین ترا چون ورق گل خوانمکان صحیفه نه بدین خط و بدین مضمون است

دل دمی نیست که یاد لب لعلت نکندگریه دیده پر خون ز دل محزون است

چه غم از هجر گرت هست کمالی در عشقرخ لیلی همه جا در نظر مجنون است

خواب را کشت فضولی غم او در دیدهاین که بر چهره ام از دیده روان شد خون است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که حالش همواره تحت تأثیر عشق محبوبش دچار تغییر و دگرگونی است و نمی‌داند چگونه این احساسات را بیان کند. غم و درد درونش بسیار فراوان است و نمی‌تواند آن را به راحتی به زبان بیاورد. او از اثرات عشق و غم بر دل و جانش صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی خوابش را نیز تحت تأثیر عشق و درد از دست داده است. در نهایت، با اشاره به زیبایی محبوب، توضیح می‌دهد که یاد او هیچ‌گاه از دلش فراموش نمی‌شود و همیشه در ذهنش حاضر است.