شمارهٔ ۴

قافیه: مرا۷ بیت

زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم راکمال قدر تو برداشته از خاک آدم را

شب معراج تعظیم تو ثابت گشته بر انجمبچرخ آورده ذوق پای بوست عرش اعظم را

رخت کرده شب معراج را از روز روشن ترز اشهب بگذرانده عزم اقبال تو ادهم را

نباشد هیچ صاحب وحی را توفیق معراجتحریم قرب او ادنا مشخص کرده محرم را

عیار ارتفاع منزلت در راه قرب حقترا عرش است چرخ چارمین عیسی مریم را

طریق اتباعت راست جنت منزل ادناسبب شد این طریقت ، فتحِ ابوابِ جهنّم را

فضولی را دمادم هست عزم طوف درگاهستچه باشد گر دهی انجامی این عزم دمادم را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عظمت و مقام حضرت محمد (ص) در شب معراج می‌پردازد. شاعر به فضایل او و تأثیر وجودش بر عالم اشاره کرده و می‌گوید که معراج او نورانی‌تر از روز است. همچنین، او از مقام نزدیک شدن به خداوند و منزلت بی‌نظیر پیامبر صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هیچ پیامبری به اندازه او به مقام قرب الهی نرسیده است. شاعر به نبوغ و خاص بودن طریقت پیامبر اشاره می‌کند که باعث گشایش درهای بهشت و نجات از جهنم شده است و در نهایت از فضولی می‌خواهد که این عزم و تلاش را به نتیجه برساند.