شمارهٔ ۳۸۹

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ارداری۷ بیت

ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داریجز کار عشق مگزین گر عشق کار داری

ای آب زندگانی می بینمت مکدردر دل مگر غباری زین خاکسار داری

بر من ز تند خویی تیریست هر نگاهتبرگ گلی تو اما صد نوک خار داری

ای طالب سلامت بر بند راه دیدهز آن رو که بیم آفت زین رهگذار داری

ساقی مکن تعلل در گردش آر ساغرتا چند تشنگان را در انتظار داری

بی اختیار خواهی رفتن ز بزم عالماز کف منه پیاله تا اختیار داری

از خیل نیک نامان می بینمت فضولیکز نام ننگت آید وز ننگ عار داری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی است و به نوعی تکرار می‌کند که اگر کسی عاشق است، باید از خودگذشتگی کند و به عشق خود توجه کند. شاعر به معشوقش می‌گوید که اگر می‌خواهد به دیگران توجه کند، باید در مورد احساسات خود دقیق باشد و از تندخویی پرهیز کند. او همچنین درباره‌ی چالش‌ها و مشکلات راه عشق صحبت می‌کند و به اهمیت عدم تعلل در عشق و زندگی اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به نکوهش کسانی می‌پردازد که در جستجوی نام و مقام هستند و از ننگ‌های خود آگاهند.