شمارهٔ ۳۶۶

ز فلک می گذرد آه و فغانم بی تواین چه عمر است که من می گذرانم بی تو

هر دم از هجر تو حالی دگرم پیش آیدمه من با تو چه گویم که چه سانم بی تو

کرد با من همه کس روز وداع تو وداعکه گمان داشت که من زنده بمانم بی تو

بهره نیست بجز سوز چو شمعم ز حیاتبالله از زندگی خویش بجانم بی تو

تا بگفتن نرسد سوز دلم را نقصانشدت محنت و غم بست زبانم بی تو

بامیدی که مگر از تو بیابد اثریمی دود هر طرفی اشک روانم بی تو

نه فضولیست همین واقف رسوایی منهمه دانند که رسوای جهانم بی تو