شمارهٔ ۳۵۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابدارممن۷ بیت

چو شمع ز آتش دل اضطراب دارم مندل پر آتش چشم و پر آب دارم من

ره نظاره ز غیر تو بسته ام شب هجرمکن خیال که در دیده خواب دارم من

شهید ساخت مرا جور بی حساب بتانچه غم ز پرسش روز حساب دارم من

فلک بدور مخالف مرا نترساندمشوشم چه غم از انقلاب دارم من

ز سایه در پی آن مه رقیب می فکندهزار داغ بدل ز آفتاب دارم من

چه گونه چاک کنم سینه پیش بی دردانبتی ز چشم بدان در نقاب دارم من

فضولی از الم بی کسی نخواهم رستچنین که از همه کس اجتناب دارم من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل شیدایی و اضطراب خود می‌گوید که مانند شمعی در آتش می‌سوزد. او ابراز می‌کند که به غیر معشوقش توجهی ندارد و شب‌های غمگین هجر را سپری می‌کند. شاعر به درد و رنج ناشی از بی‌رحمی معشوق و پرسش‌های روز حساب اشاره می‌کند و می‌گوید که از مشکلات زندگی نمی‌ترسد. او در پی محبوبش به شدت داغ دیده و در پی او می‌باشد اما به معشوقی که در نقابی مخفی است، نمی‌تواند نشان دهد. او همچنین به حس تنهایی و درد از نبود کسی اشاره می‌کند و می‌گوید که از هیچ‌کس جز خودش دوری نمی‌کند.