شمارهٔ ۳۱۹
گر چشم برخسار تو صد بار گشادمهر بار دو صد سیل برخسار گشادم
فریاد کنان راز دلم پیش تو بگشادهر سیل که از دیده خونبار گشادم
آه از تو که ناگفته باغیار گشادیهر راز که پیش تو من زار گشادم
تا چشم گشادم بتو دیدم ز تو آزارفریاد که بر خود در آزار گشادم
بختم بنگر در ره او کز پی راحتدر رهگذر سیل فنا بار گشادم
گر سینه خراشیدم و خستم عجبی نیستراهی بدل از بهر غم یار گشادم
کارم گرهی داشت از آن زلف فضولیآن زلف گرفتم گره از کار گشادم