شمارهٔ ۲۹۴
نمیخواهم به او درد دل صد پاره بنویسمکه می دانم نخواهد خواند گر صد باره بنویسم
ز راهت ریز بهر خشک کردن خاک بر خطیکه من با خون دل بر صفحه رخساره بنویسم
ز جنبش افکند مانند مژگان خامه را حیرتچو خواهم وصف رویش در دم نظاره بنویسم
بغربت سوختم روزی نگفت آن ماه مشگین خطکه آرم یاد و مکتوبی بآن بیچاره بنویسم
ز سنگ خاره تا روز قیامت سر زند آتشز سوز دل اگر حرفی بسنگ خاره بنویسم
نخواهد خواند کس افسانه فرهاد و مجنون رااگر شرح غم خود را من آواره بنویسم
فضولی کرد تیغ غم قلم هر استخوانم راکه با هر یک حساب ظلم آن خونخواره بنویسم