شمارهٔ ۲۶۰
اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکمبه هر سو چشمه ای ، خواهد روان شد از سرِ خاکم
به امیدی که جا در پهلویش سازم شدم راضیکه ریزد خون من چون صید و بر بندد به فتراکم
شدم از خاکساران در میخانه وه کآخرمذاق باده بر خال سیه بنشاند چون تاکم
نماند از ضعف در من طاقت تقریر حال دلمگر تحقیق حال دل کنند از سینه چاکم
ندارد غیر تو جا در دلم تا باورت گرددنظر انداز بر آیینه لوح دل پاکم
ز پا افکند ضعفم نیست یاری دست من گیردمگر از خاک گاهی اشک بر دارد چو خاشاکم
فضولی گر هوای لعل او دارم عجب نبودچو ذوق عشق در جان باختن کردست بیباکم