شمارهٔ ۱۹۳

قافیه: اهشد۷ بیت

دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شدآنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد

سینه تنگم دل خون گشته را در حبس داشتزخم پیکانت ز بهر جستن او راه شد

در زنخدانت دلم از قید نام و ننگ رستمخلص یوسف ز یاران مخالف خواه شد

داد رخت شادمانی را بسیلاب سرشکتا دل محزونم از ذوق غمت آگاه شد

سوی من ره یافت هر محنت که ره گم کرده بودتا شب تاریک من روشن ز برق آه شد

قد کشیدی دیده را تاب تماشایت نماندخلعت نور نظر بر قامتت کوتاه شد

کعبه ملکست و ملت درگه پیر مغانقدر دارد تا فضولی خاک این درگاه شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشقی سوزان و عمیق است که شاعر در آن از احساسات خود نسبت به محبوبش می‌گوید. او از تغییرات روحی و احساسی ناشی از عشقش صحبت می‌کند، به طوری که دلش در آتش شوق می‌سوزد و در عین حال لبخند می‌زند. شاعر از زخم‌ها و دردهایی که عشق به او داده، می‌گوید و از نعمت دیدن محبوبش و شادی ناشی از آن خوشحال است. همچنین او به زیبایی و نور وجود معشوق اشاره می‌کند و به مقام بالای او در دل و زندگی‌اش می‌پردازد. در نهایت، شاعر فضای معنوی و عرفانی را توصیف می‌کند که وجود محبوبش در زندگی او ایجاد کرده است.