شمارهٔ ۱۷
ساقیا می ده که حرفی ز آن دهان گویم تراتا نکردم مست کی راز نهان گویم ترا
بس که از حیرت بود هر لحظه ام حال دگرحیرتی دارم که حال خود چه سان گویم ترا
کی توانم گفت حوری در لطافت یا ملکهر چه نتوان دید چون باشد که آن گویم ترا
ساعتی بر چشمه چشمم نمی گیری قرارزین روش می زیبد ار سرو روان گویم ترا
الفت جان را ثباتی نیست می ترسم ز هجرجان من از دل نمی آید که جان گویم ترا
شمع من یاد تو تنها نیست دور از طعنهمی کنم ذکر بتان تا در میان گویم ترا
تا ز گردون نگذرد شبها فضولی ناله اتسگ به از من گر سگ آن دلستان گویم ترا