شمارهٔ ۱۲۲

قافیه: ونقدح۷ بیت

عکس لبت نمود دلم کرد خون قدحدردا که کرد سوز درونم فزون قدح

بر باد داد رخت سرای سلامتمیارب که چون حباب شود سرنگون قدح

نقش تو می کند رقم صفحه درونپا می نهد ز دائره خود برون قدح

گردد مدام کف بلب آورده هر طرفبر عقل روشن است که دارد جنون قدح

انصاف بر صفای دل صافیش که کردبهر لب تو ترک می لاله گون قدح

صیاد هوش و ره زن عقل است غالباآموختست از لب لعلت فسون قدح

غیر از قدح مجوی فضولی مصاحبیزیرا که آگه است ز راز درون قدح

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر از زیبایی لبان معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که دیدن آن‌ها دلش را به درد می‌آورد و او را دچار سوزش درون می‌کند. او به وضعیت خود اشاره می‌کند که مانند حبابی در حال سقوط است و از درد و زخم‌هایی که عشق به او زده، سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که عشقش باعث جنون عقل او شده و توصیف می‌کند که هیچ دوستی جز معشوق نمی‌تواند درک کننده رازهای درون او باشد. در نهایت، او به سادگی و بی‌پروایی عشقش اشاره می‌کند و بر ناپایداری وضعیتش در این عشق تأکید می‌کند.