بخش ۴۳ - خطاب به فرزند سعادت انجام

«وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِین، وَالصَّلَوةُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِین. وَ قَدْ حَصَلَ الْفَرَاغُ مِنْ تَسْوِیدِ هَذِهِ الْأَوْرَاقِ عَلَی یَدِ مُسَوِّدِهَا الْعَبْدِ الْجَهُول، عَبْدِالرَّحِیمِ الْحَائِرِی، آلِ الشَّیْخِ الْمَرْحُوم، صَاحِبِ الْفُصُولِ قُدِّسَ سِرُّه، فِی لَیْلَةِ الْعِشْرِینَ مِنْ شَهْرِ ذِی‌الْقَعْدَةِ الْحَرَام، سَنَةَ أَلْفٍ وَ ثَلَاثِمِائَةٍ وَ إِحْدَی وَ عِشْرِینَ مِنَ الْهِجْرَةِ النَّبَوِیَّةِ، عَلَی هَاجِرِهَا آلَافُ السَّلَامِ وَ التَّحِیَّة.»

ترجمه یادداشت اختتامیه شاعر: «و ستایش مخصوص پروردگار جهانیان است، و درود بر محمد و خاندانِ پاک او باد، به تحقیق، فراغت (پایان کار) از سیاه کردنِ این اوراق (نوشتن این کتاب) حاصل شد به دستِ نویسنده‌ی آن، بندۀ نادان، عبدالرّحیم حائری، از خاندانِ شیخِ مرحوم، صاحبِ کتابِ «اَلفُصول» (که روحش مقدس باد)؛ در شب بیستم از ماه ذِی‌الْقَعْدَةِ الْحَرَام، سال یک هزار و سیصد و بیست و یک از هجرت نبوی که بر هجرت‌کننده‌ی آن (پیامبر اکرم) هزاران درود و تَحیّت باد».