بخش ۱۹ - شعر هفدهم
تا آنکه پریشانِ خیالِ تو شُدستمرفته است سرِ رشتۀ تدبیر زِ دستم
آنسان که وجود تو بُود ای بُتِ طَنّازازهستی من هیچ نه پیداست که هستم
برخواستم ازهر چه وعمری به ارادتدرکوی وفاداریت ای دوست نشستم
از هر چه نه از تُست، دل ودیده گرفتمبر هر که نه با تُست، درِعیش ببستم
زآن بادۀ گلرنگ که دی یار به ما داداز خارِ غم محنت ایّام بِرستم
من دست ز اکسیرِ خُم باده نگیرمتا زر شود این مس، تن خاکیِ پستم
مَنعم مکن از رندی و می خوردنِ پنهانچون حائری از روز ازل باده پرستم