غزل شمارهٔ ۷۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ازاست۹ بیت

تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز استدرهای جنون بر من سودازده باز است

شور دل فرهاد شکر خندهٔ شیرینتاج سر محمود و کف پای ایاز است

چشمی که تویی شاهد او محو تماشاجایی که تویی قبلهٔ او گرم نماز است

زان عمر من و زلف تو کوتاه و بلند استزیرا که به هر ورطه نشیب است و فراز است

صیدی که به چنگ تو نیفتاد چه داندحال دل آن صعوه که در چنگل باز است

گر خشم کند لعبت منظور وگر نازصاحب نظر آن است که در عین نیاز است

سوز دل عشاق ز پروانه بپرسیدکز شمع فروزنده مهیای گداز است

تشویش جزا با همه تقصیر نداریمچون خواجهٔ بخشندهٔ ما بنده‌نواز است

نازنده درآمد ز در آن شوخ فروغیهنگام نیاز من و هنگامهٔ ناز است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر به زیبایی زلف معشوق اشاره می‌کند و به احساسات پرشور و جنون‌آمیز ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که عشق و زشتی و زیبایی در زندگی‌اش همواره وجود دارد و از تمایلات و زیورهای معشوق سخن می‌گوید. همچنین، شاعر به سوز و گداز دل عاشقان، لحظات نیاز و ناز معشوق اشاره کرده و بر این نکته تأکید می‌کند که هرچند عشق با چالش و درد همراه است، اما زیبایی و بخشش عشق همواره وجود دارد. شاعری که در عین وابستگی و نیاز، عشق را تجربه می‌کند و از آن لذتی عمیق می‌برد.