غزل شمارهٔ ۷۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ندهمحالاست۱۲ بیت

تا دیدن آن ماه فروزنده محال استفیروزی‌ام از اختر فرخنده محال است

تا زلف پراکندهٔ او جمع نگرددجمعیت دل‌های پراکنده محال است

تا از همه شیرین دهنان چشم نپوشیبوسیدن آن لعل شکرخنده محال است

مشکل که به دستم رسد آن لعل گهر باربر دست گدا گوهر ارزنده محال است

گر عشق من از پرده عیان شد عجبی نیستپوشیدن این آتش سوزنده محال است

من در همه احوال خوشم، تا تو نگوییکز بهر کسی شادی پاینده محال است

گر خواجهٔ مشفق بکشد یا که ببخشدالا روش بندگی از بنده محال است

بشنو که دم تیشه چه خوش گفت به فرهادرفتن ز سر کوی وفا، زنده محال است

کس در عقبش قوت رفتار نداردهمراهی آن سرو خرامنده محال است

آگاه نشد هیچکس از بازی گردونآگاهی از این گنبد گردنده محال است

سرمایهٔ دریای گران‌مایه فروغیبی‌ابر کف خسرو بخشنده محال است

شه ناصردین آن که بر رای منیرشتابیدن خورشید درخشنده محال است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و دشواری‌های عشق و رویای دست نیافتنی است. شاعر از محال بودن دیدن ماه، جمع‌آوری دل‌های پراکنده و بوسیدن لبان شیرین سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که عشقش به سرعت قابل مشاهده است و پوشاندن آتش عشق غیرممکن است. همچنین بیان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند از دل‌دادگی به معشوق خوشحال شود، چون پایدار بودن شادمانی برای دیگران محال است. شاعر در نهایت به ناپایداری دنیا و عدم شناخت انسان‌ها از واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند، به‌طوری‌که محبت و زیبایی عشق همواره دور از دسترس می‌ماند.