غزل شمارهٔ ۴۵۹

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: ریداشتی۱۰ بیت

با من اگر خواجه سری داشتیهر سر مویم هنری داشتی

بر تو شدی سر اناالحق عیانگر ز حقیقت خبری داشتی

غرق شدی ساکن بیت الحزنچون من اگر چشم تری داشتی

قطع نظر کردمی از کایناتجانب من گر نظری داشتی

دیدی اگر ماه مرا آفتابدیدهٔ حسرت نگری داشتی

کی غمی از روز جزا داشتمشام غمش گر سحری داشتی

روی تو را ماه فلک خواندمیگر لب هم چون شکری داشتی

قد تو را سرو چمن گفتمیگر رخ هم چون قمری داشتی

کشت مرا حسرت آن ناتوانکش تو به بالین گذری داشتی

در دل آن ماه چه بودی اگرآه فروغی اثری داشتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق شاعر نسبت به معشوقش اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر معشوق توجه بیشتری به او داشت، هنری در او می‌دید و به حقیقت وجودش پی می‌برد. او ابراز می‌کند که معشوق اگر چشمی بر او می‌گشود یا نگاهی به او می‌کرد، از دنیا قطع نظر می‌کرد و غم روز جزا را نمی‌دانست. شاعر معشوق را به آفتاب و ماه تشبیه می‌کند و حسرت می‌خورد که چرا معشوق از او غافل است. او در نهایت به این فکر می‌کند که اگر معشوق او را می‌دید، چقدر دنیا و احساساتش متفاوت می‌توانست باشد.