غزل شمارهٔ ۴۵۸

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ستی۷ بیت

یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستییک روز با تو بودن، یک روزگار مستی

در بندگی عشقت از دست رفت کارمای خواجهٔ زبر دست رحمی به زیر دستی

بر باد می‌توان داد خاک وجود ما راتا کار ما به کویت بالا رود ز پستی

با مدعی ز مینا می در قدح نکردیتا خون من نخوردی تا جان من نخستی

گفتی دهم شرابت از شیشهٔ محبتپیمانه‌ام ندادی، پیمان من شکستی

صید ضعیف عشقم، با پنجهٔ توانابیمار چشم یارم، در عین تندرستی

با صد هزار نیرو، دیدی فروغی آخراز دست او نرستی وز بند او نجستی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و پرستش معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که یک زندگی با معشوق به اندازه یک عمر پرستش ارزش دارد و هر لحظه‌ای که با او سپری کند، به معنای پرستی و مستی است. او احساس می‌کند در بندگی عشق معشوق از کار افتاده و از او طلب رحمت دارد. شاعر همچنین به ناپایداری وجود انسان در برابر عشق اشاره می‌کند و از مشکلاتی که در رابطه با معشوق دارد، می‌گوید. او به این نکته می‌پردازد که معشوق وعده داده، اما به او پیمانه‌ای نداده و وعده‌اش را شکسته است. در نهایت اشاره به ضعف خود در برابر قدرت معشوق دارد و از درد و رنجی که به خاطر عشقش متحمل می‌شود سخن می‌گوید.