غزل شمارهٔ ۴۶۰

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: شتی۹ بیت

ای که هم آغوش یار حور سرشتیعیش ابد کن که در میان بهشتی

صاحب این حسن را سزد که بگویدماه فلک را ، که ما بِهیم و تو زشتی

دل ز تو غافل نگشت یک نفس اماهم نفسش در تمام عمر نگشتی

خون غزالان کعبه ریخته چشمتچون تو ندیدم صنم ، به هیچ کنِشتی

لازم عشق آمد آن جمال، خدا راعاشقِ بی چاره را ، به جرمِ چه کُشتی

از غم عشقت چه جامه‌ها که دریدموز پی قتلم چه نامه‌ها که نوشتی

خستی و درمان خستگان ننمودیکشتی و بر خاک کشتگان نگذشتی

وای بر آن دل که درد عشق ندادیحیف بر آن جان که داغ شوق نهشتی

تخم محبت بری نداد فروغیدانهٔ بی‌حاصل از برای چه کشتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهایی که ناشی از عشق است می‌پردازد. شاعر به یاری محبوب خود اشاره می‌کند و از زیبایی او که شایسته‌ی ستایش است سخن می‌گوید. او به تمایز میان خود و محبوبش اشاره دارد و می‌گوید که دلش هرگز از یاد او غافل نبوده است. همچنین شاعر از غم و درد ناشی از عشق، از نامه‌ها و جامه‌هایی که به خاطر محبوبش از بین برده، صحبت می‌کند. او در نهایت از بی‌توجهی محبوب به درد و رنج عاشق و نیز از امید به محبت سخن می‌گوید و از این که اقدام مثبتی از محبوب ندیده، ابراز تأسف می‌کند. شعر به نوعی نقد عشق و معشوقی است که محبت را درک نمی‌کند.